А¶ља¶©а¶­а·”а¶»а·џ А¶ља·ђа·’| Kadathura | Kavi| А·ѓа·’а·„а·’а¶±а·љ А·ѓа·’а¶±а·’а¶їа·” А·ѓа¶ѕа·”а·ђ А¶ґа·ђа·…а¶і|а·ѓа·’а¶їа·ља¶° А¶ёа·”а¶±а·’а¶іа·” А·ђа·ђа¶© А·„а·’а¶і|а¶ґа·”а¶ї А¶єа·„а¶±а·љ А¶їа¶ља·’а¶±а¶§|

А¶ља¶©а¶­а·”а¶»а·џ А¶ља·ђа·’| Kadathura | Kavi| А·ѓа·’а·„а·’а¶±а·љ А·ѓа·’а¶±а·’а¶їа·” А·ѓа¶ѕа·”а·ђ А¶ґа·ђа·…а¶і|а·ѓа·’а¶їа·ља¶° А¶ёа·”а¶±а·’а¶іа·” А·ђа·ђа¶© А·„а·’а¶і|а¶ґа·”а¶ї А¶єа·„а¶±а·љ А¶їа¶ља·’а¶±а¶§|

: සැදැහැවතුන් තමන්ගේ දුක් ගැනවිලි කීමට හෝ ආශිර්වාදය පතා පැමිණෙන පූජා ආසනය (යහන) දෙස බලා සිටින්නේ මහත් බලාපොරොත්තුවකිනි.

මෙම පද පේළිවල සැඟවුණු හරය කෙටියෙන් මෙසේ විග්‍රහ කළ හැකියි:

මෙය හුදෙක් කවි පද කිහිපයක්ම නොව, මනුෂ්‍යයා සහ අදෘශ්‍යමාන දේව බලවේග අතර ඇති "කඩතුරාව" (තිරය) ඉවත් කර දේව ආශිර්වාදය අයැද සිටින මොහොතක චිත්ත රූපයකි. මනස එකඟ කරගෙන, පිරිසිදුව පූජා පවත්වන විට ඒ දිව්‍යමය සෙවනැල්ල තමන් වෙත ළඟා වන බව මෙහි ගැඹුරු කතාවයි.